patron szkoły

 

„Warto służyć każdemu człowiekowi i dla każdego warto się poświęcić.”      

/ Kardynał Stefan Wyszyński/       

 

Poznanie sylwetki Patrona Szkoły uważamy za istotny aspekt nauczania i wychowywania uczniów. W jego osobie szkoła zjednoczy swoich wychowanków wokół szlachetnych wartości oraz – na wzór patrona – gotowości służenia ludziom.

 

Kardynał Stefan Wyszyński do ostatnich chwil swojego utrudzonego życia służył Bogu, Kościołowi i Ojczyźnie.

 

„Uczył nas miłości na co dzień. Nie tylko tej bohaterskiej, od wielkich wydarzeń, ale tej szczerej, codziennej, której potrzebujemy…”  ( fragment homilii Kard. Józefa Glempa, 1985r.)  

 

Służąc ludziom Prymas Wyszyński zasłużył sobie na wszystkie tytuły, jakie przypisała mu historia. Bez reszty oddany Maryi swoją siłę czerpał z Boga, co pozwoliło mu przetrwać okres uwięzienia i prześladowania.

 

Z relacji świadków wiadomo, że w stosunku do ludzi był prosty i otwarty. Na każdym kroku widać było jego dobroć i pokorę. Potrafił znaleźć wspólny język z każdym człowiekiem bez względu na jego pochodzenie i stanowisko. Zawsze wrażliwy na cierpienie i krzywdę ludzką. Jego osoba łączyła w sobie wielki intelekt i wielkie serce. Nadrzędnym celem wychowawczym naszej szkoły jest propagowanie wśród dzieci i młodzieży idei i haseł głoszonych przez Wielkiego Patrona, które zapadając w serca uczniów, kształtować będą ich charakter i postawy. Wczytując się w słowa naszego Patrona starajmy się spełniać Jego oczekiwania w stosunku do nas – uczniów szkoły noszącej Jego imię.

 

3 sierpnia 1901 we wsi Zuzela nad Bugiem (pogranicze Podlasia i Mazowsza) w rodzinie organisty przychodzi na świat chłopiec – Stefan. Dziewięć lat później umiera Julianna Wyszyńska, pozostawiając męża Stanisława i pięcioro dzieci.

1920 Stefan Wyszyński wstępuje do Wyższego Seminarium Duchownego we Włocławku. 3 sierpnia 1924 w bazylice katedralnej we Włocławku przyjmuje święcenia kapłańskie.

1925-1929 studia na Wydziale Prawa Kanonicznego na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, zakończone obroną pracy doktorskiej pt.: „Prawa rodziny, Kościoła i państwa do szkoły”.

Przez kilka lat ks. Stefan Wyszyński był wikariuszem katedry włocławskiej. Angażował się w liczne inicjatywy duszpasterskie, oświatowe, wydawnicze, akademickie i naukowe. Był promotorem sprawiedliwości i obrońcą węzła małżeńskiego, a następnie sędzią Sądu Biskupiego w Kurii Włocławskiej.

Po wybuchu II wojny światowej musiał się ukrywać. Przez lata okupacji nie przerwał pracy duszpasterskiej, opiekował się m.in. niewidomymi z zakładu w Laskach, prowadził także działalność konspiracyjną w Warszawie.

Po wybuchu Powstania Warszawskiego pod pseudonimem „Radwan III” pełnił funkcję kapelana Armii Krajowej na Żoliborzu oraz kapelana szpitala powstańczego w Laskach. Po zakończeniu wojny powrócił do Włocławka, gdzie został rektorem Seminarium Duchownego, a niedługo potem kanonikiem kapituły katedralnej we Włocławku.

4 marca 1946 papież Pius XII mianuje ks. Stefana Wyszyńskiego metropolitą lubelskim. Ingres do katedry lubelskiej odbywa się 26 maja.

12 listopada 1948, po śmierci Prymasa Polski ks. kard. Augusta Hlonda, papież Pius XII mianuje ks. bpa Stefana Wyszyńskiego arcybiskupem metropolitą gnieźnieńskim i warszawskim i tym samym Prymasem Polski. Ingres do katedry gnieźnieńskiej, a potem warszawskiej odbył się w lutym następnego roku.

12 stycznia 1953 papież Pius XII podnosi Wyszyńskiego do godności kardynała.

8 maja 1953 w imieniu Episkopatu Polski zebranego na konferencji w Krakowie kard. Wyszyński wystosował do komunistycznych władz słynny memoriał Non possumus (Nie możemy). Była to odpowiedź na wydany przez komunistyczne władze dekret uderzający w niezależność Kościoła.

25 września 1953 funkcjonariusze UB aresztują Prymasa i osadzają go w Rywałdzie, następnie w Stoczku Warmińskim, potem w Prudniku Śląskim i Komańczy. 16 maja 1953 pisze tekst Jasnogórskich Ślubów Narodu Polskiego, będących przygotowaniem do milenium chrztu Polski. 28 października 1956 po trzech latach odosobnienia Prymas Polski wraca do Warszawy.

3 maja 1957 prymas Wyszyński inauguruje dziewięcioletnią Wielką Nowennę Narodu przed obchodami milenium chrztu Polski. 3 maja 1966 na Jasnej Górze Prymas wraz z całym Episkopatem Polski dokonuje „Aktu całkowitego oddania Polski w niewolę Matce Chrystusowej za wolność Kościoła w Ojczyźnie i w świecie”. 16 października 1978 uczestniczy w konklawe, które dokonało wyboru na Stolicę Piotrową kard. Karola Wojtyły. 2-10 czerwca 1979 jako Prymas Polski podejmuje Ojca Świętego Jana Pawła II podczas jego pierwszej pielgrzymki do Ojczyzny. 1981 w marcu dowiaduje się, że jest nieuleczalnie chory. 22 maja 1981 wygłasza ostatnie przemówienie do Rady Głównej Episkopatu Polski. 25 maja 1981 – ostatnia rozmowa telefoniczna Prymasa z Ojcem Świętym Janem Pawłem II.

28 maja 1981 roku, w Uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego Prymas Tysiąclecia, Kardynał Stefan Wyszyński odszedł do Boga. Miał 80 lat. 57 przeżył w kapłaństwie, 35 lat był biskupem, 32 lata arcybiskupem gnieźnieńskim i warszawskim oraz Prymasem Polski, 28 lat członkiem Kolegium Kardynalskiego.

W 1989 roku rozpoczął się jego proces beatyfikacyjny, który 6 lutego 2001 roku, po dwunastu latach został zamknięty. Zakończyła go uroczysta Msza św. w archidiecezji warszawskiej św. Jana. Proces otwarty został przez Prymasa Polski Józefa Glempa. Podstawą do jego wszczęcia stanowiła sława świętości Prymasa Tysiąclecia wśród wiernych, hierarchii, biskupów, kapłanów i osób świeckich. Opinia świętości po śmierci kard. Wyszyńskiego utrwalała się, kształtował się tzw. kult prywatny (przejawia się m. in. nawiedzaniem grobu Prymasa, czy też miejsca jego uwięzienia, np. w Prudniku oraz zanoszeniem do Boga modlitw za jego pośrednictwem). 29 maja 1989 roku ksiądz Prymas Glemp powołał Trybunał Beatyfikacyjny.

mod1

mod3


Prawa do strony internetowej (c) 2017 Szkoła Podstawowa w Ryglicach | Grafika i tworzenie strony serwisy internetowe rzeszow używa plików cookies strona internetowa cookies.
Back To Top